Pagina's gevonden met tag > Bewustzijn <

Gelukkig Nieuwjaar!

Een gelukkig 2020! "Gelukkig nieuwjaar" en "de beste wensen". Je hoort het deze dagen van je familie, vrienden, collega's en anderen. Waarschijnlijk even zo vaak wens je hen hetzelfde. Een prachtige en liefdevolle wens, want geluk is geen vanzelfsprekendheid. We kennen allemaal bijvoorbeeld wel één of meerdere personen die problemen hebben op het gebied van hun gezondheid. Of misschien ben jij zelf wel die persoon of heb je een ander probleem? Dat heeft invloed op je eigen leven en geluk én op het leven en geluk van je omgeving. Geluk is niet vanzelfsprekend. Is geluk wel maakbaar? Ik ben sterk geneigd om hier positief op te antwoorden. Hier wil ik niet mee zeggen dat alle geluk maakbaar is. Op bepaalde dingen heb je zelf direct invloed, op andere zaken niet. Steven Covey, een bekend auteur en spreker over (persoonlijk) leiderschap, heeft een bruikbaar model nagelaten: de cirkel van invloed en de cirkel van betrokkenheid. Als coach en trainer gebruik ik het model herhaaldelijk om iemand te helpen bewust te worden van datgene waar je zelf invloed op kunt hebben, zo ook op je geluk. Tegelijkertijd biedt het inzicht in alle energie die we dagelijks (onbewust) aanwenden op zaken waar we juist geen invloed op hebben. Dit zijn energievreters en leveren uiteindelijk vooral frustratie, onbegrip en ongeluk op. Wil jij je met name bewegen in je cirkel van invloed of je cirkel van betrokkenheid? Juist, dat dacht ik al. Ik beloof je dat het vergroten van je bewustzijn en inzicht in je eigen leven, invloed en keuzes je geluk aanzienlijk kan vergroten. Je bewust worden van datgene waar je je (nog) niet bewust van bent. Makkelijker gezegd dan gedaan, hoor ik je bijna denken. Je kunt hier echter regie in nemen. Wil je hier meer over weten of ben je benieuwd hoe geluk en invloed op je geluk inhoud krijgt in de trainingen en coaching van The Movement Company, neem dan vrijblijvend contact met me op. Een gelukkig 2020!...
Lees meer op Gelukkig Nieuwjaar!

Waar is de discussie gebleven?

December is een week oud. Pakjesavond is gevierd en de cadeautjes zijn uitgedeeld. De Sint en zijn pieten zijn huiswaarts gekeerd. Niet onbegrijpelijk. Na toch al een spannende en tumultueuze periode in ons land werden Sinterklaas en twee zwarte pieten op 5 december in Den Haag uitgescholden en belaagd door een groepje jongeren. Het was het zoveelste incident. Met het vertrek van Sinterklaas en zijn gevolg, komt de jaarlijkse pietendiscussie weer stilletjes tot een voorlopig staakt-het-vuren, doen we die behoedzaam in een fles, doen de kurk en het etiket erop en plaatsen hem op de bewaarplank om verder te laten rijpen. Wedden dat volgend jaar, bij het verschijnen van de eerste kruidnoten in de supermarkt, een activist het waagt de fles als eerste van de plank te pakken, er fanatiek overheen wrijft en de geest uit de fles bevrijd. Leve de discussie van blinde emotie en het gesprek zonder naar elkaar te willen luisteren. Behalve het ‘onschuldige kinderfeest’ is de bijbehorende nationale hysterie namelijk ook traditie geworden. En traditie, ook al lijkt de racistische tint ervan net zo donker als de huidskleur van Zwarte Piet, die willen we zonder enige beweging en met onze hakken stevig in het zand in stand houden, toch? Bij elke discussie verschijnen er opvallend genoeg nieuwe spelers op het veld zonder dat we vooraf de spelregels bepalen, niet eenzijdig, maar met elkaar. Sinterklaas en Zwarte Piet staan niet alleen op het maatschappelijk speelveld en hebben behoorlijk wat gezelschap. Duidelijk te herkennen zijn bijvoorbeeld de roetveegpieten, anti-pieten, blokeerfriezen, FC Den Bosch M-Side loves Zwarte Piet-pieten, Zwarte Piet is racisme-pieten, wachtgeldpieten, klimaatmarspieten, brexitpieten, genderneutrale pieten, stikstofpieten, PFAS-pieten, zetelroofpieten, trotsopdeboer-pieten, Boutamanpieten en IS moederpieten. Zij, en nog veel meer pieten, zijn een bonte greep uit het hedendaagse nationale pietenkeurkorps. Enfin, de oplettende lezer heeft in de gaten dat dit artikel niet specifiek over de goedheiligman gaat. Het lijkt erop dat ons gelijk en het afvuren van onze persoonlijke waarheidsmunitie een groter goed is geworden dan het voeren van een werkelijke discussie. Lees een willekeurig openbaar gesprek op social media en je waant je midden op een slagveld, waar de ene mening nog niet is gespuwd voordat deze plaats moet maken om in niet mis te verstane uitingen bevestigd of ontkracht te worden. De emotie van de mening is leidend. Zolang die maar neergekwakt is. De rest is bijzaak. De onderliggende argumenten, de oorsprong en de betekenis en gevolgen voor jou en mij zijn de dupe en worden steeds meer vergeten. Waar is onze wil en vaardigheid om te discussiëren gebleven? Om mijn aanname over de betekenis van het woord discussie te controleren, zoek ik de definitie ervan op in het woordenboek. Discussie: een uitwisseling van gedachten en meningen. Wat een betekenisvol woord is ‘uitwisselen’ in deze context. Uitwisselen omvat ‘wederzijds geven’ en ‘het ene in de plaats geven voor het andere’. Als we deze definitie als uitgangspunt nemen en als spelregel afspreken bij het voeren van een discussie, kan er nooit sprake zijn van het eenzijdig droppen van mijn gedachte of mening en het bij voorbaat afkeuren van die van jou. Er heeft dan geen uitwisseling plaatsgevonden. Ieder de beurt geven biedt een mate van structuur in het gesprek, maar is ook geen oplossing. Mijn vooraf al tot in detail geformuleerde en vaststaande waarheid uitzenden, zonder de moeite te nemen mijn antenne op jou te richten en jouw boodschap te ontvangen, is geen uitwisseling en voldoet dus niet aan de betekenis van een discussie. De essentie van een discussie is elkaar iets te geven. Ik neem niet alleen de ruimte om iets te uiten, maar combineer dat met een beweging waarmee ik duidelijk maak dat ik jouw overtuiging zal ontvangen. De uitkomst hoeft niet te zijn dat jij en ik na afloop hetzelfde denken of het eens zijn met elkaar. Het betekent wel dat we beiden onze gedachten en meningen mogen communiceren en bovendien ons inspannen om naar elkaar te luisteren en een poging doen elkaar beter te begrijpen. Discussie is in die zin enorm respectvol. Ik ben geen anti-discussie-piet. Ik ben een voorstander van het dynamische gesprek, graag zelfs scherp en uitdagend, maar altijd vanuit respect, openheid en de intentie te bewegen, te mogen ontdekken, niet star vast te houden en moeite te doen de ander te begrijpen. Wie bij voorbaat weigert te bewegen is geen gesprekspartner. En dus daag ik je graag uit om in beweging te komen en te discussiëren. Ga naar de bakker en discussieer over zijn brood. Discussieer met je krantenbezorger over de koppen van vandaag. Hoor je de hond van de buurvrouw blaffen, steek je hoofd over de schutting en discussieer – bij voorkeur overigens met de buurvrouw en niet haar hond. Discussieer met je zoon over het aantal uren dat hij aan het gamen is. Drink met een vriendin een glas wijn en start een discussie over haar vriend. Discussieer over het avondeten, het huishouden, je werk en inkomen, de politiek, of het nu wel of geen buitenspel was, het maakt niet uit. Geef het voorbeeld, leer elkaar begrijpen en voer de discussie!...
Lees meer op Waar is de discussie gebleven?

Gespannen kaken

Een tijd geleden was ik me er niet eens van bewust. Ik voelde het misschien fysiek wel. Soms tenminste. Maar écht in mijn diepste voelen en beseffen wat dat betekende? Nee, dat deed ik niet. Het was de spanning op mijn kaken en het bewustzijn dat ik deze bijna constant hard op elkaar duwde, die me leerde dat ik misschien wat te verbeten en gebeten door het leven ging. Ik legde mezelf elke dag een enorme berg ‘moeten’ op. Dag in, dag uit. Steeds opnieuw. Gedreven, daadkrachtig en vol doorzettingsvermogen, noemen we dat dan al gauw (ja, ik ook). Nuttige kwaliteiten en eigenschappen, dat is waar. Maar niet altijd voldoeninggevend. Want, wat zou die spanning op mijn kaken, die fysieke bewustwording, me kunnen leren over mezelf? Voor die vraag had ik iemand anders nodig. Een coach. Iemand die me de juiste vraag op het juiste moment stelde. Iemand die me met een schijnbaar eenvoudige vraag en stilte die lang genoeg duurde uiteindelijk in mijn diepste wist te raken, daardoor bewustwording mogelijk maakte en me vervolgens in beweging hielp. In beweging van het onbewuste naar het bewuste. In beweging van mijn hoofd naar mijn hart. Letterlijk en figuurlijk, fysiek en mentaal. Dank je wel! Het bovenstaande heeft mij opgeleverd dat ik mijn ‘moeten’ steeds meer kan vervangen in ‘mogen’. Ik moet steeds minder van mezelf en mag steeds meer. Wat een bevrijding! En daarbij mag ik mijn gedrevenheid, daadkracht en doorzettingsvermogen omarmen en inzetten. Heerlijk! En als het dan toch gebeurt dat ik mijn tanden en kiezen hard op elkaar voel drukken, de spanning op mijn kaken herken, dan weet en voel ik nu dat ik iets mag herkennen, erkennen en loslaten. Gun jij jezelf iemand die je de juiste vraag op het juiste moment kan stellen en de stilte lang genoeg laat duren? Iemand die je in beweging brengt van je hoofd naar je hart. Iemand die je helpt bewust te worden en je meer over jezelf leert. Mijn deur staat voor je open. Ik coach je graag. Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. Neem je contact met me op?...
Lees meer op Gespannen kaken